Güzel bir eser bırakıyorum buraya Race to feed.
İçinde bulunduğumuz Dünya’da insan olmaktan insan olabilmekten daha doğru, daha güzel bir iş yoktur.
Nitekim hayatı iyi yaşmasını da bilmek gerekir.
Bir ressam düşün ki elinde fırçasıyla her darbesinde farklı bir yön veriyor sanatına,her birimiz aslında kendi hayatlarımızın en çetin ressamları oluveriyoruz…
“Bacaklarım tutmazken irademin sağlam kalması az şey değildir.” Demiş,Montaigne.
Evrenin sonsuz büyüklüğünde ufacık dünyamızda km’lerce hızla sürükleniyoruz.
Aslında birer zerreyiz evrende.
Öyleyse neden umutsuzluğa kapılırsın?
Bu ufacık dünyada nefes alıyorsun,sağlıklısın…
Yetmez mi ?
Hayat biraz olsun cesaretten ve kimsenin ne dediğine aldanmamaktan geçiyor doğrusu.
Ömrü 75 sene olan birini düşünelim; yaşamının 25-30 senesi insanların ne dediğine kafa yormakla geçirmiş, kalan senelerinden bahsetmiyorum bile işte tam burada evrende bir toz zerresi olduğumuzu hatırlayıp,gülüp geçmenin gerekliliğini hatırlatmak isterim.
Sizler hangi yaşlarda öğrendiniz bunu?
Öğrenemeyenleriniz elbet vardır.
Sokrates’inde dediği gibi “Senin almadığın riskleri alanlar, senin yaşamak istediğin hayatı yaşarlar.”
In me omnis spes est mihi.
Bütün umudum kendimle.
Her geçen gün kötüleşen günümüz şartlarında bağımsız bir birey olabilmenin, bir dünya görüşüne sahip olmanın, herşeyini kaybetse dahi yine en güvenilir limanı kendi benliğinde kurduğu düzen ve emeği olur.
Unutmayalım ki sahip olduklarımızı yitirdiğimiz takdirde kendimizle yetinmesini bilmeli ve bunlarla başa çıkabilecek güce sahip olmalıyız.
Ne güzeldir ki kendini bilen ve kendi kendine yetebilen insan.
